Tagarchief: dankbaar

First day(s) at work

Standaard

Yesterday was my first day at the lab, and so far it’s been great. The people are all friendly and I have a nice desk tucked away in a corner somewhere. This is the first time that I actually have my own desk `at work’, and I love it! I can just… leave my stuff there when I go home at night. I had never realized how incredibly convenient that is. It still looks a bit boring at the moment, but I’m putting more things there and it’s starting to really feel like `my spot’. Also, the lab (the whole town, for that matter) is really safe, I can just leave my valuables on my desk and no one will look at them twice.

IMG_1051

My desk. Notice the brain on the mug!

The lab has a nice mini-kitchen with a microwave, a fridge, a water boiler and a common tea stash. I guess labs all over the world are the same in that. By the way, in the USA a lab is what we in the Netherlands would probably call a research group. So I’m at the Smith lab, which in the Netherlands would probably have been called the Cognitive Development Group. My own research project is not actually with children, so I’ll be running my experiment at the Goldstone lab (one floor above us). I was a bit confused myself with the `lab’ thing because well…. there are no people walking around in white laboratory coats with fancy biochemical devices. This specific lab actually looks more like a playground, to make the kids feel really at home here (that helps with them behaving naturally). I’ll make some pictures and post them here at some point.

Anyway, yesterday I didn’t actually do much work for the research project yet. I spent part of the morning walking around campus to get checked in at the office of international services, get an IU ID card, email address, etc. Everything was arranged so fast and easy, it was amazing. Turns out was lucky: all of the students will arrive sometime in the following two weeks, so I was there just before the rush hour, which meant that they were fully prepared but not busy yet. I never had to wait anywhere, it was mainly walking around the (pretty) campus to fill out some forms at some places.

The bike (assembled this time) at the bike project

My bike (assembled this time) at the bike project

After work (feels weird calling it that… but that’s what it’s like) I went to the bike project once more, this time to get a basket and to fasten some of the screws that I hadn’t been able to fix properly with the outside-attached-to-wires equipment. Now I can properly do my groceries by bike, which everyone there thought was very Dutch of me. All the people there were very nice, I met (amongst others) a local who had served in Germany as a military who asked if I was German and an IU student with Polish roots who asked if I was Polish. Turns out you can actually study Polish at this university. I checked the university website out (I had honestly never done that before, I only ever visited the psychology page) and it turns out you can study Dutch here as well. Wow! I wonder how popular that is.

IMG_1056 IMG_1057

I also went to the local organic store (they call it a co-op), which is right around the corner of the bike project. I immediately felt at home there, all kinds of hippie foods and hippie customers. They also have a cafe on the inside, which is decorated with lovely posters. The food was a bit expensive though, so I didn’t get much. I did find weird blue/purple-ish corn-sesame chips that I just had to buy. Another thing I got was a foldable cotton bag to keep in my school bag for if I want to do groceries on my way home from work. It’s amazing how many plastic bags I accumulated at my first midnight-visit to the supermarket. They have people at the check out stations to pack your shoppings for you, and they double-bag everything.

I especially loved this one

I especially loved this poster

By the time I got home I was completely exhausted and overwhelmed. So many new faces, new impressions, new places. Today was better, probably because I had a good night’s rest and (slightly) less new impressions to process. Right now I need to go to sleep, but there’s so much more I want to tell! A farmer’s market, American food, our awesome neighbours and  the weird feeling that I could actually see myself happily living here.

Advertenties

best case scenario – or even better

Standaard

Jessica Mullen heeft een worksheet die `best case scenario‘ heet. Het idee is heel simpel: bedenk voor vandaag, morgen, volgende week, volgende maand en volgend jaar het best mogelijke scenario. Geloof me, dat is leuk om te doen. Als je alle remmingen en angsten loslaat, wat zou je dan willen? Waar zou je dan willen zijn met je leven, over een maand, of een jaar? Of zelfs over 5 jaar, en over 10 jaar? Je hoeft het niet eens op te schrijven, bedenk het gewoon. Ik heb me er laatst een volledige fietstocht mee vermaakt.

Een tijd geleden had ik een afspraak met een docent van mijn studie, en ik ging er schoorvoetend heen. De details zijn niet belangrijk, maar ik dacht dat ik ging vertellen dat ik een vak niet zou afmaken en ik baalde daarvan, want ik wilde eigenlijk wel haar begeleiding bij mijn project in de VS. Uiteindelijk was het een superleuk gesprek, ging ik het vak inderdaad niet afmaken en was ze haast nog enthousiaster dan ik over mijn project in de VS en wil ze me graag begeleiden. Dat gesprek was uiteindelijk beter dan het beste scenario dat ik me had kunnen voorstellen.

Nog iets langer geleden had ik een andere afspraak, een gesprek met een van de studentendecanen van de universiteit. Ik wist niet precies waarom ik de afspraak had gemaakt, maar hij was wel mijn contactpersoon geweest tijdens mijn burn-out jaren geleden en het leek me relevant hem te vertellen dat ik van studie aan het wisselen was enzo – deels ook omdat ik aan het eind van mijn studiefinanciering gekomen was en de universiteit me een fonds had toegewezen omdat ik om medische redenen studievertraging had opgelopen. Ook dat gesprek ging beter dan het best mogelijke scenario. Hij leidde, als vanzelf, het gesprek en begon over een ander fonds waar ik eigenlijk ook voor in aanmerking kwam en waarmee ik een heel jaar in plaats van een paar maanden gecompenseerd kreeg. Financieel gezien was dat natuurlijk ontzettend goed nieuws, zeker omdat ik dus uiteindelijk ruim 7 jaar ga studeren in plaats van de 5 waarvoor ik stufi zou krijgen.

Meer dan een jaar geleden moest mijn vader naar het ziekenhuis voor een zware en, zeker voor hem, enigszins risicovolle operatie. Ik vond het doodeng, al ben ik met een chronisch zieke vader wel wat ziekenhuisopnamen gewend, en merkte dat ik heel gespannen was in de tijd voor die operatie. Na de operatie had ik mijn vader aan de telefoon, die me vertelde dat het ontzettend goed was gegaan. Vooraf gezien was het idee dat, als alles goed ging, hij er met een stoma en zonder verdere complicaties uit zou komen. Maar het was uiteindelijk zo verrassend goed gegaan dat die stoma niet nodig was. Mijn vader is geen emotioneel persoon, en het was zo bijzonder om de emotie in zijn stem te horen toen hij het vertelde – dat het deze keer eens beter was gegaan dan verwacht, dat hij daar zo gelukkig mee was.

Die momenten zijn me allemaal bijgebleven. Ik geloof dat het kan uitkomen, het best mogelijke scenario – of zelfs iets nog beters, zo goed dat je het je niet eens kan indenken. Jessica Mullen heeft deze worksheet gemaakt vanuit het idee van the law of attraction. Los van of je wel of niet in the law of attraction gelooft of er mee werkt, volgens mij is dit gewoon een fijne oefening die helpt met positief in het leven staan, met het geloof dat alles wel goed komt en dat er mooie dingen voor je in het vooruitzicht liggen. Mocht je meer willen weten over the law of attraction en waarom het fijn is om ermee te werken, op een manier waar ik in ieder geval achter sta, dan verwijs ik je graag naar dit ontzettend goede artikel van the self help hipster.

PS. voel je vrij om in de comments jouw best mogelijke scenario te delen, of het nou voor vandaag of voor over 50 jaar is. Mijne is dat ik over twee weken de vierdaagse met veel plezier uitgelopen heb, al mijn tentamens gehaald heb en dat de voorbereidingen voor mijn project in de VS heel erg goed gaan.

Going abroad!

Standaard

Met betrekking tot de tagline van dit blog (life starts right outside your comfort zone) heb ik gaaf nieuws. Ik ga deze zomer voor 7 weken naar de VS om een onderzoeksproject te doen. Het begon eigenlijk een beetje als een grapje, ik hoorde van een beurs die je aan mijn universiteit kan aanvragen om naar het buitenland te gaan tijdens je master voor onderzoek, en had toevallig voor een veel kleiner onderzoeksproject al contact met een onderzoeker in de VS. Op een gegeven moment zag ik beide emails naast elkaar in mijn inbox staan en bedacht ik me dat ik van het kleine onderzoek misschien wel een iets groter onderzoek kon maken.

Met de gedachte `waarom niet’, en `niet geschoten is altijd mis’ begon ik een beetje plannen te maken. Ik ging eens praten met de mensen van de beurs, vertelde de onderzoeker in de VS over de beurs en polste bij mijn studieadviseur of het erg zou zijn als ik komende september mijn colleges zou missen. Verrassend genoeg bleef het maar goed gaan. Mijn begeleider hier aan de universiteit was enthousiast dat ik het project zoveel groter wilde maken, de onderzoeker uit Indiana – die ik dus alleen kende van een paar keer heen en weer mailen – vond het een gaaf idee en regelde dat ik welkom was in het lab waar zij ook werkt en mijn studieadviseur moedigde het ook aan, omdat extra onderzoekservaring goed voor me zou zijn.

In april had ik het dus ietsje drukker dan normaal. Naast het leren voor de eerste tentamens van mijn nieuwe studie was ik opeens letters of recommendation aan het regelen en een onderzoeksvoorstel aan het schrijven. Super leerzaam allemaal, en dit is dus pas het begin. Ik wil onderzoeker worden, maar heb op het gebied van psycholinguistiek nauwelijks ervaring. Met dit project kan ik dat een beetje inhalen, het is ongeveer even groot als een bachelorstage.

Naast de inhoud van het project is er natuurlijk ook nog de buitenlandervaring. Ik ben nog nooit langer dan 18 dagen weg van huis geweest. Wat dat betreft vind ik 7 weken echt perfect: het is te overzien, het is niet echt heel lang, maar doordat ik daar alleen heen ga en al die weken in dezelfde stad doorbreng krijg ik denk ik wel `het echte leven’ mee. Dit wordt ook de eerste keer dat ik 7 weken fulltime onderzoek doe. Mijn bachelorstage deed verspreid over 8 maanden terwijl ik ook gewoon vakken volgde. Ik ben benieuwd hoe het is om je helemaal te kunnen concentreren op onderzoek.

Ik heb hier al lang geen zweverige verhalen meer geschreven – ik heb uberhaupt weinig geschreven hier – maar heb nog wel een mooie levensles die bij dit hele verhaal hoort. Een van de dingen die ik van Lianne leerde is dat, bij tegenslag, je erop kunt vertrouwen dat er iets nog beters voor je in het vooruitzicht ligt.

Afgelopen maart solliciteerde ik voor een baantje als studentassistent op het Max Planck Instituut voor Psycholinguistiek. Het leek me perfect: ik kon het extra geld goed gebruiken, het leek me leuk werk en het zou me ervaring geven met psycholinguistisch onderzoek en programmeren. Ik kreeg het baantje uiteindelijk niet, omdat ze iemand wilden die minstens twee jaar beschikbaar zou zijn. Voor dit studentassistentschap zou je ook zo’n 5 maanden (!) ingewerkt worden. Ik zou krap twee jaar beschikbaar zijn, dus ik snapte heel goed dat ze liever een bachelorstudent aannamen. Ik had er wel vrede mee dat ik het baantje niet gekregen had – 12 uur in de week leek me ook wel erg veel, en ik was best onzeker of ik wel goed genoeg in programmeren zou zijn.

Waar ik wel erg mee zat was mijn gebrek aan onderzoekservaring in mijn nieuwe vakgebied. Ik wil dolgraag onderzoeker worden, maar heb nog nooit serieus onderzoek gedaan met proefpersonen en dat je dan statistiek moet doen enzo. Natuurlijk gaan dit soort dingen allemaal aan bod komen tijdens mijn masterstage, maar toch maak(te) het me behoorlijk onzeker . Anyway, toen ik het telefoontje met de afwijzing kreeg hield ik in mijn hoofd dat ik afgewezen was omdat er iets op mijn pad zou komen wat beter geschikt voor me was.

Dat was dus ook zo. Ik zou nooit tijd gehad hebben voor een extra project van 15 EC naast mijn master als ik ook nog een baantje had voor 12 uur in de week. Op deze manier kan ik mijn eigen onderzoek doen, over een onderwerp dat me interesseert. Bij het doen van dit onderzoek ga ik vanzelf het programmeren, de proefpersonen en de statistiek tegenkomen. Ik ga naar het buitenland. Daarnaast staat het extra honours-certificaat (de beurs die ik krijg hoort bij het honoursprogramma`Beyond the frontiers’ voor masterstudenten) natuurlijk niet verkeerd op mijn CV. En, wie weet, als we significante resultaten krijgen, gaat het heel heel heel misschien zelfs lukken om een artikel te publiceren over dit onderzoek.

Ik denk dat ik, door in mijn achterhoofd te houden dat er vast een gave mogelijkheid op mijn pad zou komen, de puntjes kon verbinden. Anders had ik de email die studenten over het honoursprogramma vertelt misschien over het hoofd gezien. Hoe dan ook, los van of je in het zweverige gebeuren gelooft, het is gewoon prettig om vertrouwen te hebben in het leven. Een afwijzing accepteren is veel makkelijker als je gelooft dat het uiteindelijk wel goed komt. Ik ben in ieder geval ontzettend dankbaar. Ik mag naar Amerika om mijn project uit te voeren. Wat gaaf, wat ongelofelijk.

Tot deze week had ik zenuwachtige kriebels over het wel of niet krijgen van de beurs. Pas nu de brownies die ik bakte om het goede nieuws te vieren achter de kiezen zijn begint het tot me door te dringen dat ik echt mag gaan, en dat ik dus straks echt 7 weken in het buitenland zit. Dat ligt behoorlijk buiten mijn comfort zone. Ik kijk er ontzettend naar uit en vind het tegelijk doodeng. Ik hoop trouwens vanuit de VS te kunnen bloggen over hoe ik het daar vind – na mijn korte reis naar Warschau deze herfst merkte ik dat ik bloggen over reizen heel erg leuk vind. Mocht ik het daar te druk hebben of geen computer/internet beschikbaar hebben waar ik woon dan kan ik altijd nog achteraf, aan de hand van foto’s, over mijn stay abroad schrijven. Lezen jullie straks mee?

Februari

Standaard

Ik ben dankbaar voor:

  • mijn nieuwe studie, die ook echt zo gaaf is als ik van te voren dacht / hoopte / wenste. En nog iets gaver dan dat, zelfs.
  • Telefoon kwijtraken en de volgende dag terugkrijgen. Ondertussen gewoon relaxt blijven en vertrouwen dat het wel goed komt.
  • Tijl die me helpt met het aanvragen van huurtoeslag, omdat ik formulieren lastig vind.
  • Dat we huurtoeslag krijgen vanaf volgende maand :)
  • Hele middagen studeren in de bieb met vrienden.
  • Dat ik tegenwoordig af en toe vegan eet.
  • Skypen met een vriend die in amerika is – maar toen weer even dichtbij voelde.
  • Een vaasje met bloembolletjes krijgen.
  • Kleine lifehacks ontdekken. Wist je dat wraps heel erg lekker worden als je ze een paar seconden op elke kant op een hete elektrische kookplaat legt?
  • Langere, lichtere dagen.
  • Elke avond, als ik in mijn agenda kijk, verheug ik me op de volgende dag. Ik vind tegenwoordig eigenlijk alles wat ik doe leuk, als ik iets niet leuk vind doe ik het gewoon niet – of maak ik het leuk (schoonmaken etc.).
  • Gekke lieve mooie katjes.

IMG_0846

  • Zelfgebakken pannenkoeken na een – koude – wandeling van 4 uur.
  • Mijn eerste thank you journal volschrijven (en een nieuwe mogen uitzoeken!).
  • Gratis printen bij mijn nieuwe studie – heel fijn met alle artikelen die ik moet lezen.
  • Dat de mensen van mijn nieuwe studie graag studeren op mijn oude faculteit. Win-win situatie, want nu ben ik daar ook weer vaker.
  • Leuke mailtjes krijgen.
  • Fruitsmoothies maken (die smaken naar zomer).
  • Bijna jarig zijn.
  • Pools – Nederlands taaltandem met iemand van mijn nieuwe studie :)
  • Zelf amandelmelk maken.

Kleine manieren om wat positiviteit de wereld in te brengen

Standaard

Vandaag heb ik, met 5 anderen, de hele middag in de stad gestaan en mensen een fijne dag gewenst. Later deze week komt daar nog een hele blogpost over, nu even iets anders. Via Mille Pagine kwam ik bij dit verhaal terecht. Het is een interview van een blogger met een dakloze die bijna elke dag op Utrecht Centraal staat om straatkranten te verkopen. Ik kom daar zelf nooit, maar hij schijnt echt een bekend gezicht te zijn in Utrecht. Wat ik zo mooi vind: blijkbaar wenst hij iedere dag mensen een fijne dag. Ik heb dat vandaag een uur of 4 gedaan, maar deze dakloze meneer staat dus bijna dagelijks allemaal voorbij-haastende reizigers op een hele vrolijke, positieve manier een fijne dag te wensen. Wat cool! Terwijl hij zelf dus geen huis heeft (en wel drie kinderen).

Anyway, het zette me aan het denken. Aan de reacties op bovengenoemd blogje te zien brengt die man echt heel veel positiviteit de wereld in. Heel veel mensen kennen hem en geven ook aan vrolijk te worden van de manier waarop hij ze begroet. Vandaag heb ik ook mensen een fijne dag gewenst, veel mensen vonden dat ook zo leuk en bijzonder dat ze even stopten om een praatje met ons te maken. Het idee was ook om positiviteit de stad in te brengen.

Hier wat kleine manieren om positiviteit de wereld in te brengen die ik zojuist bedacht/gejat/verzameld heb:

  • Geef eens wat vaker complimentjes. Aan je familie/vrienden/bekenden, maar ook eens aan iemand die je niet (goed) kent. Ik ben wel eens random in een supermarkt in Rotterdam aangesproken door een ouder echtpaar, dat ze mijn knalgroene jas (2e foto hier) zo vrolijk vonden.  Echt, zoiets maakt je dag. Ik vond het ook heel leuk om te lezen dat zoiets Dionne ook een keer overkwam. Heel soms geef ik zelf ook zo’n complimentje aan een total stranger, nog veel vaker zou ik dat willen doen maar durf ik niet. Zullen we anders gewoon met zijn allen afspreken dat we het er wel uit flappen, als zo’n complimentje in ons opkomt?
  • Briefjes verspreiden met leuke/lieve boodschappen. Nog nooit zelf gedaan en nog nooit zo’n post-it gevonden, maar eigenlijk werd ik al vrolijk toen ik het bij Desi op haar 101 in 1001 lijst zag staan. Wat volgens mij hetzelfde is: graffiti met mooie boodschappen. Hier in Nijmegen zijn heel veel van die gekke electriciteitskastjes die op straat staan bespoten met hartjes. Mooi :). Laatst kwam ik tijdens een wandeling in de buurt ook een kastje tegen met ‘you can create your own universe’. Normaal hou ik niet zo van graffiti, maar dit soort dingen vind ik geweldig.

IMG_0590

  • Wees oprecht aardig tegen de buschauffeur / de caissière / de serveerster /etc. Zij doen ook alleen maar hun best en hun werk. Zelf heb ik al van kinds af aan geleerd de buschauffeur te begroeten en bij het uitstappen even te zwaaien / doei en/of bedankt te zeggen. Een oud-studiegenoot van mij is buschauffeur (hij heeft echt zijn passie gevonden, zo gaaf!), en toen ik laatst bij hem in de bus zaten hadden we het over etiquette in de bus. Volgens hem is het heel simpel, zeg gewoon even hoi als je de bus binnenkomt, dat is het enige. Lees ook hier een interview met een buschauffeur in Utrecht (van het meisje dat ook bovengenoemde dakloze interviewde).
    Een vriend van mij doet ook altijd zijn best om aardig te zijn tegen caissières, een kort praatje met ze te maken en ze aan te kijken. Dat maakt zoveel uit, soms gaan mensen er voor mijn gevoel een beetje mee om alsof het apparaten zonder gevoel zijn die hun bus besturen, hun boodschappen afrekenen en hun drankje komen brengen. Een meisje dat ik ken is serveerster en vertelt ook wel eens over hoe onbeleefd mensen kunnen zijn – terwijl zij het ook niet fijn vindt als het zo druk is dat ze mensen even moet laten wachten en dan juist extra hard werkt en extra lief glimlacht. Evenzo zal de buschauffeur het ook niet fijn vinden als hij om wat voor reden dan ook niet op tijd rijdt. 
  • Stuur zomaar een kaartje / bel eens zomaar iemand op. Ik ben de laatste maand voor het eerst in jaren weer ‘echte’ kaartjes aan het sturen. Met echt een brief enzo, niet alleen ‘groeten uit Berlijn, we hebben dit en dat gezien en het was mooi weer’. Ik vind het zo leuk, ik was ook zo totaal gelukkig toen er voor mij een echte brief in de bus lag. Hetzelfde geldt voor zomaar iemand bellen / gebeld worden. Hoe gaat het met je? Nee, ik bel zomaar, gewoon om je even te spreken.
  • Deze is wat lastiger, maar komt misschien wel vaak voor. Als je op het punt staat te klagen / zeuren / iemand af te snauwen, hou je eens in. Eerlijk is eerlijk: meestal als je zoiets doet komt het doordat jij een slechte dag hebt, niet door wat die ander ‘verkeerd doet’. Tenminste, ik weet dat dat voor mij geldt. Op een goede dag ruim ik met alle liefde alles achter mijn vriend aan op, ook als hij bij wijze van spreken een pot saus op de grond laat vallen, dan kan ik echt alles hebben. (Nee, niet dat hij dit doet, dit zou mij zelf eerder overkomen). Op een slechte dag kan ik ongeveer boos worden als hij één theezakje niet binnen 2 minuten heeft opgeruimd. (Nee, ook geen echte situatie, maar het illustreert heel goed het verschil tussen goede-dag/slechte-dag Elise). Minder negativiteit in de wereld is ook een vorm van meer positiviteit :) en eigenlijk is het heel makkelijk en word je er zelf ook vrolijker van.
  • Bedank mensen. Als ze voor je gekookt hebben, als ze er voor je zijn, als ze je helpen met iets. Bedank ook jezelf af en toe eens, dit werkt heel goed als je nog niet heel erg van jezelf houdt en onzeker bent (geloof het van een ervaringsdeskundige!). Bedankt ook de wereld/God/het universum/het leven/whatever floats your boat als je iets moois overkomt. Ik merk zelf dat ik zo veel gelukkiger ben geworden door – heel simpel – elke avond vijf dingen van de dag op te schrijven waarvoor ik dankbaar ben.

Hebben jullie nog meer van dit soort ideeën? Ik ben benieuwd!

Gave projecten

Standaard

Januari is qua studie lekker rustig voor mij, ik zit eigenlijk hele dagen thuis. Ik heb 3 tentamens en de rest van de maand hoef ik nergens heen. Ik vind het heerlijk om lekker veel thuis te kunnen zijn, daar krijg ik energie van. Lekker veel lezen en studeren met potten thee, veel bakken in de keuken en heel veel kitten-aai-pauzes. De kerstvakantie is voorbij maar eigenlijk merk ik dat niet aan mijn eigen rooster, het is dat Tijl weer weg is overdag.

Ik had gister en eergister dan ook wat moeite om weer ‘echte’ dagen te hebben. In de kerstvakantie zat lag ik gerust om 4 uur ’s middags nog in mijn kamerjas op de bank te lezen hoe de hersenen werken. Helemaal niet erg, juist lekker soms (en ik was ongeveer een week ziek in de vakantie…), maar nu de uni weer ‘begonnen’ is wil ik toch wat eerder opstaan en wat meer doen. Ik begon namelijk echt een beetje te verslonzen. Gelukkig heb ik door mijn lege rooster veel tijd voor andere leuke dingen. Ik zal de voorpret met jullie delen.

Diplomauitreiking. Vanmiddag krijg ik mijn bachelordiploma natuurkunde! Waar het bij wiskunde vooral bijzonder was dat mijn zusje en ik het diploma samen ontvingen is natuurkunde voor mij de echte uitreiking. Ik heb me nooit wiskundestudent gevoeld, wel natuurkundestudent. Ik krijg het diploma samen met 5 anderen uit mijn jaarlaag. Superleuk, dat we er allemaal veel te lang over gedaan hebben maar hem toch nog samen krijgen. Bij de uitreiking moet iedereen ook een praatje van 3 minuten houden. Geen idee nog wat ik wil gaan zeggen, maar ik ga in ieder geval niet over mijn bachelorstage vertellen. Waarschijnlijk wordt het iets over studiekeuze en je passie vinden. Ik hoop vooral dat ik niet al te zenuwachtig ben. Ik heb er veel zin in, dit wordt de afsluiting van mijn tijd als natuurkundige.

Bikramyoga. Deze sport leerde ik in de herfst kennen en ik ben hooked. Ik merk aan mijn lichaam dat het goed voor me is. Daarom besloot ik wat te investeren en mijn eigen set yogaspullen te kopen, een extra setje sportkleding en een maandkaart voor januari. Nu kan ik dus zo vaak ik maar wil, ongeveer 3-4 keer per week. Ik hoop ook dat ik deze maand voor het eerst naar een les ’s ochtends kan gaan, vrijdag ga ik het (weer) proberen.

Cursus Tissu. Voor wie niet weet wat het is: tissu is luchtacrobatiek in een lang doek. Misschien heb je het wel eens bij een circus gezien. Ik vind eigenlijk alles wat op acrobatiek lijkt leuk, deze sport schijnt veel weg te hebben van paaldansen. Komende maand ga ik een cursus doen, dat wordt gelijk ook een vervuld voornemen in de categorie ‘sport’. Ik zal kijken of ik een keer mijn camera mee kan nemen naar de les, dan wordt de blogpost hierover geïllustreerd. Eerlijk gezegd maak ik me een klein beetje zorgen over mijn pols en mijn rug (redenen waarom ik voorlopig niet paaldans), maar ik denk dat alles wel goed komt als ik het aangeef bij de docente en gewoon goed naar mijn lichaam luister.

De gulle gevers. Ik las op nadelunch een reportage van Aniek over dit initiatief. Je gaat met een groep mensen op een zaterdag in de binnenstad staan en wenst mensen een fijne dag. Ik vond dat echt ontzettend inspirerend om over te lezen en zocht gelijk wat meer op over de geefeconomie. Ik was eigenlijk alweer vergeten dat ik toen ook op het blog reageerde met de vraag wanneer de volgende actie was en of ik kon meedoen, maar vandaag kreeg ik een heel leuk mailtje met de uitnodiging om zaterdag de 19e mee te doen. Toevallig is het ook in Nijmegen, dus dat komt goed uit. Nouja, toevallig… Nijmegen is echt een hippie-stad, daarom voel ik me hier ook zo thuis. Ik ben heel benieuwd, volgens mij wordt dit heel erg leuk en ook heel erg buiten mijn comfort zone.

Klaverjastoernooi. Ergens in mijn eerste jaar op de uni heeft iemand me klaverjassen proberen uit te leggen. Ik snapte er geen zak van en vond het een stom spel, deels omdat heel veel leuke mensen zich in de pauze ‘afsloten’ om te klaverjassen. Uiteindelijk heb ik het vorig jaar nog een keer geprobeerd te leren, ditmaal met meer succes. Nu vind ik het wel een heel leuk spel. Elk jaar wordt er binnen ‘mijn’ studievereniging (zo voelt het nog steeds, al studeer ik geen natuurkunde meer) een toernooi georganiseerd, samen met een goede vriend ga ik dit jaar voor het eerst meedoen. Bijkomend voordeel is dat ik dan minstens een keer per twee weken nog even in de kantine van mijn oude faculteit ben, ook al begint mijn nieuwe studie in Februari.

Stijldanstoernooi. Inmiddels dans ik al anderhalf jaar, tijd om eens mee te doen aan een wedstrijd dus! Tot nu toe danste ik op oude pumps, maar de zolen begonnen kapot te gaan waardoor ik blaren kreeg. Nu heb ik echte dansschoenen gekocht (en voel ik me een soort prinsesje, het zijn echt van die hele mooie dunne hakjes). We gaan meedoen aan het Nederlands Toernooi voor Dansende Studenten. Lekker laagdrempelig, het schijnt vooral ook gewoon een heel gezellig weekend met studenten uit heel nederland te zijn. Hopelijk lukt het om niet te zenuwachtig te zijn, ik wil nog wel eens een beetje gaan trillen als ik weet dat mensen kijken.

Weekendje weg. Het weekend voor ik aan mijn nieuwe studie begin ga ik met Tijl en zijn vrienden een weekendje in een huisje in Duitsland in een mooie streek zitten. Lekker even weg, veel wandelen, even uitwaaien.

 

List of awesomeness

Standaard

Zaterdag hielp ik een vriend van me met verhuizen. Het was een bijzondere verhuizing, niet van het oude huis naar het nieuwe huis, maar gewoon uit het oude huis. Hij gaat namelijk vanaf januari voor onbepaalde tijd op wereldreis, dus alles moest vooral weg, het liefst naar zinnige plaatsen, en een zeer beperkt deel van zijn spullen ging naar zijn ouders voor als hij terug is. Omdat ik hem hielp met verhuizen had ik first pick in alle spullen die hij weg wou geven. 

Nu heb ik dus nog meer thee (ja, echt, dat kon… ik had bijvoorbeeld nog geen groene thee en geen gewone engelse melange in huis). Ons kruidenkastje staat inmiddels ook nog voller dan normaal, maar dat vind ik eigenlijk heel huiselijk, je kan niet te weinig kruiden hebben. Verder zocht ik uit de weggeefstapel nog een aantal boeken uit, onder andere The Book of Awesome.

Ik hou van bladerboeken. Van die boeken die altijd leuk zijn om even doorheen te bladeren, boeken die je niet van A tot Z leest. The Book of Awesome is gebaseerd op deze website, en staat vol met kleine dingen die het leven net even wat leuker maken. Dingen als op blote voeten over het strand lopen, in een vers opgemaakt bed gaan liggen, iemand die op je net-gebouwde hotel landt in monopolie. Van die kleine dingen, niet de grote life-changing moments, waar je heel erg van kunt genieten. Ik vind het grappig om erachter te komen dat die blijkbaar ook voor veel mensen hetzelfde zijn / herkenbaar zijn.

Anyway, geïnspireerd door het af en toe in dit boek kijken vielen mij de laatste paar dagen ook wat Awesome momenten op. Vooral als ik onderweg ben, blijkbaar heb ik dan tijd over om na te denken en stil te staan bij dit soort dingen. Ik besloot om ook een kleine ‘list of awesome things’ te maken.

  • Dat de spoorwegovergang gaat rinkelen (zeg je dat zo?) terwijl je er net overheen fietst. Yeah, net op tijd, zeker ’s ochtends op weg naar de uni kan wachten voor een trein het verschil maken tussen op tijd en te laat. 
  • Iets te laat bij college komen, maar dat het nog niet begonnen is. Ik kom helaas heel vaak rond 08.47 het lokaal binnen, en het is zo fijn als dan de deur nog open staat en de docent nog niet begonnen is. Pfjief, gehaald! Eigenlijk hou ik niet van te laat komen, ik vind het onbeleefd en storend, dus ik moet hier gewoon zelf iets aan veranderen.
  • Naar de bushalte  lopen zonder de bustijden op te hebben gezocht, en dat de bus dan binnen een minuut aan komt rijden. Hoppa! Geen haal-ik-de-bus-wel stress, niet minutenlang in de kou wachten, niet twijfelen of je misschien te laat was en de bus al weg is. Ik vind het zo relaxed als dit gebeurt :)
  • Als hetgene wat je nodig hebt toevallig in de bonus is. Gisteren had ik 3 dingen op mijn lijstje staan, daarvan waren er 2 in de bonus. Score! Niet verwarren met ‘hee kijk, dit is in de bonus, die heb ik toch nodig’.
  • Dat het stoplicht precies groen is als je aan komt rijden. Ik woon op een berg, dus ’s ochtends sjees ik de berg af, en dan win je significant tijd als je je vaart kan houden doordat het stoplicht op groen staat. Wieeejjjj.

Eigenlijk lijkt een ‘list of awesome things’ heel erg op een gratitude list. Beide gaan over momenten waar je dankbaar voor bent. Er is wel een subtiel verschil, ik denk dat op een ‘list of awesome things’ vooral kleine dingetjes staan die iedereen kunnen gebeuren en die iedereen wel herkent. De awesome dingen zijn ook redelijk onafhankelijk van je humeur. Een gratitude list daarentegen gaat over zowel grote als kleine dingen. Ik schrijf regelmatig ’s avonds in mijn gratitude journal dat ik zo blij ben met onze katten, soms heel specifiek dat ik het fijn vind dat ze me ’s ochtends kwamen wakkerknuffelen maar soms ook gewoon heel algemeen dat ik zo gelukkig ben met ze. (Crazy cat lady alert!).

Daarnaast spreekt het woord ‘Awesome’ denk ik meer mensen aan. Ik denk dat jongens sneller zouden willen nadenken over kleine awesome momenten dan over alles waar ze dankbaar voor zijn. Dankbaarheid klinkt heel zweverig en spiritueel (niet dat ik daar problemen mee heb, trouwens…). Verder zal een ‘list of awesome’ dus meer mensen aanspreken omdat wat je daarop zet dingen zijn die iedereen kunnen gebeuren, terwijl mijn thank-you journal vaak hele persoonlijke gebeurtenissen bevat.

De schrijver van het boek en de website vertelt ook dat het maken van een lijst met 1000 awesome things zijn leven veranderd heeft. Hij vertelt dat hij dankbaarder is, dat hij meer geniet van de kleine dingen in het leven. Dat vind ik mooi om te horen, ik geloof zelf ook echt dat het bijhouden van een gratitude journal mijn leven op een subtiele manier positief beïnvloedt.

Dus als je nog op zoek bent naar een goed voornemen: begin een gratitude journal / awesomeness journal / hoe je het zelf ook wil noemen. Wat mij betreft gaat het in het leven om gelukkig zijn, en stilstaan bij waar je dankbaar voor bent maakt je gelukkiger. Hoe meer je stilstaat bij waar je dankbaar voor bent, hoe meer je onbewust zult zorgen dat je dat soort dingen vaker gaat doen, dat je meer toetrekt naar mensen die je inspirerend vindt, enzovoort. Ik vind het mooi dat iets kleins en makkelijks zo’n grote invloed kan hebben op je leven.

Tip: hou het simpel, hoe lager je de drempel maakt hoe makkelijker het is om hier echt een gewoonte van te maken. In dit geval bijvoorbeeld door een paar dingen per dag op te schrijven in een klein schriftje dat op een duidelijk zichtbare plaats ligt. Dat geldt trouwens in het algemeen voor goede voornemens en als je gewoontes wil veranderen. Begin klein, het gaat er vooral om dat iets in je systeem komt, maak het niet te moeilijk voor jezelf. Denk aan de lange termijn, je hebt er veel meer aan om een jaar lang elke dag een klein beetje gezonder te eten, bijv. een stuk fruit/groente extra te eten, dan om af en toe opeens drie dagen hypergezond te eten en daarna weer terug te vallen op je oude eetpatroon.