Categorie archief: Spiritueel

Doe nooit iets omdat het goed staat op je CV

Standaard

Of: waarom ik dat niet (meer) doe.

Mijn ervaring met dingen doen omdat ze goed op mijn CV zouden staan is niet echt positief. Het is voor mij heel moeilijk om iets te doen waar ik niet echt in geloof, waar ik niet intrinsiek achter sta, alleen omdat het goed staat op mijn CV. Als ik doe zonder intrinsieke motivatie kost het me veel moeite en gaat het niet zo goed. Eigenlijk heeft niemand daar iets aan.

De reden dat ik besloot me voortaan niets mee aan te trekken van mijn CV is dat ik me op een gegeven moment realiseerde dat je niets hebt aan een CV vol met dingen waar je niet intrinsiek blij van wordt, waar je geen voldoening uit haalt. Want dat CV helpt je vooral bij het krijgen van een baan waar je niet intrinsiek blij van wordt en waar je niet echt voldoening uit haalt.

Ter illustratie: volgend kalenderjaar moet ik een masterstage doen, en de deadline voor het inleveren van een stagevoorstel is over ruim een maand. Veel mensen raden me aan om in mijn stage op zijn minst onderzoek met EEG of fMRI te doen (ik studeer cognitive neuroscience). Ik weet nog niet precies wat ik wil gaan onderzoeken, maar bij elk idee wat ik heb komt als methode behavioural of eye-tracking in me op. Ik zie op het moment veel meer in het doen van dat soort onderzoek. Als ik dat vertel krijg ik soms als waarschuwing dat het moeilijk kan zijn om een PhD plek te vinden, en dat het vaak voordelig werkt als je ervaring hebt met op zijn minst fMRI of EEG.

Soms raak ik daar een beetje onzeker van. Moet ik dan misschien toch een stage doen waarbij ik wel een van die twee technieken leer? Deze week besefte ik me dat ik dat niet moet doen. In ieder geval, niet omdat dat goed staat op mijn CV en me makkelijker aan een PhD plek kan helpen. Want, als ik weinig zie in fMRI/EEG onderzoek, waarom zou ik dan in godsnaam volgend jaar gaan solliciteren op een PhD positie voor een onderzoek dat heel veel fMRI/EEG gebruikt? Het onderzoek dat ik leuk vind, wat mij inspireert, is vaak behavioural, eye-tracking of computational modeling. Dan heb ik toch veel meer aan een stage waarin ik ervaring op doe met die methodes! Dat is waarschijnlijk veel relevanter voor het vinden van een PhD positie in de richting die ik wil.

En jammer dan dat het minder stoer staat op je CV, omdat het minder ingewikkeld is dan die andere technieken. Ik denk eigenlijk dat, als ik nu een fMRI/EEG stage zou gaan doen, dat niet per se een gaaf onderzoek zou zijn. Een beetje ongeïnspireerd en saai onderzoek waarschijnlijk, aangezien ik er zelf niet achter sta. Dan kan ik beter een onderzoek gaan doen waar ik intrinsiek voor gemotiveerd ben. Dan werk ik waarschijnlijk veel makkelijker (en krijg daardoor veel meer gedaan), waardoor het ook een veel beter onderzoek wordt.

Dit alles betekent natuurlijk niet dat ik nooit meer dingen doe die mooi staan op mijn CV. Ik ben notabene net 7 weken in de VS geweest met een beurs van het honoursprogramma om een extra onderzoek te doen. En ja, dat staat mooi op mijn CV, maar dat is absoluut niet de reden dat ik het gedaan heb. Ik had een onderzoek in gedachten dat in de VS makkelijker uit te voeren zou zijn dan hier. Het leek me leuk om naar het buitenland te gaan. Ik wilde überhaupt vast een keer een klein onderzoekje doen voor ik aan mijn grote masterstage ga beginnen.

Tijdens dat project waren er twee weken dat ik elke dag voor 9 uur op het lab was, en gemiddeld rond half 8 ’s avonds naar huis ging. Het weekend tussen die twee weken in werkte ik ook door. Met veel plezier zelfs. No way dat ik zo toegewijd was geweest als ik daar gezeten had ‘voor mijn CV’. Dat ik toen zo hard werkte was omdat het onderzoek supergoed liep, omdat het ontzettend leuk was om te doen. En doordat ik me zo inzette ging het nog beter. Toen ik er na twee weken moe van was ben ik weer wat normalere uren gaan werken, en dat was natuurlijk ook prima, toen was het drukke stuk (piloten!) ook voorbij.

Dat wil ik later in een baan ook. Ik wil iets doen waar ik intrinsiek voor gemotiveerd ben. Daar heeft iedereen meer aan. Ik ben zelf gelukkiger en het werk dat ik aflever is (veel) beter. En volgens mij vind ik die baan het makkelijkst met een CV dat reflecteert wat ik leuk vind om te doen, in plaats van een CV dat reflecteert wat ik (of eigenlijk: men) een mooi CV vind.

Oh, en zal ik je iets verklappen? Ik besefte me ongeveer een jaar geleden dat ik nooit meer iets wilde doen omdat het mooi staat op mijn CV. Ik probeer daar sindsdien naar te leven en dat lukt aardig. Wat denk je dat er inmiddels met mijn CV gebeurd is? Het is veel mooier geworden! Ik heb zoveel energie sinds ik van studie gewisseld ben, alles gaat makkelijker en daardoor krijg ik veel meer gedaan.

Misschien heb ik makkelijk praten. Ik heb een mooi CV, mede dankzij de tijd dat ik wel dingen deed omdat ze goed stonden op mijn CV. Ik zit in een vakgebied waar nog onderzoeksgeld te krijgen is. Ik kan me goed voorstellen dat er situaties zijn waarin het handig kan zijn om mijn advies uit de titel niet op te volgen, en ik heb niets tegen hard werken omdat je inkomen nodig hebt.  Maar het maakt voor mij zoveel verschil hoe ik me nu voel (nu ik een studie doe die ik superinteressant vind) vergeleken met hoe ik me eerst voelde (toen ik een studie deed die me niet meer heel erg boeide), dat ik in ieder geval ga proberen me aan mijn eigen advies te houden. Ik hoop dat het blijft lukken :)

best case scenario – or even better

Standaard

Jessica Mullen heeft een worksheet die `best case scenario‘ heet. Het idee is heel simpel: bedenk voor vandaag, morgen, volgende week, volgende maand en volgend jaar het best mogelijke scenario. Geloof me, dat is leuk om te doen. Als je alle remmingen en angsten loslaat, wat zou je dan willen? Waar zou je dan willen zijn met je leven, over een maand, of een jaar? Of zelfs over 5 jaar, en over 10 jaar? Je hoeft het niet eens op te schrijven, bedenk het gewoon. Ik heb me er laatst een volledige fietstocht mee vermaakt.

Een tijd geleden had ik een afspraak met een docent van mijn studie, en ik ging er schoorvoetend heen. De details zijn niet belangrijk, maar ik dacht dat ik ging vertellen dat ik een vak niet zou afmaken en ik baalde daarvan, want ik wilde eigenlijk wel haar begeleiding bij mijn project in de VS. Uiteindelijk was het een superleuk gesprek, ging ik het vak inderdaad niet afmaken en was ze haast nog enthousiaster dan ik over mijn project in de VS en wil ze me graag begeleiden. Dat gesprek was uiteindelijk beter dan het beste scenario dat ik me had kunnen voorstellen.

Nog iets langer geleden had ik een andere afspraak, een gesprek met een van de studentendecanen van de universiteit. Ik wist niet precies waarom ik de afspraak had gemaakt, maar hij was wel mijn contactpersoon geweest tijdens mijn burn-out jaren geleden en het leek me relevant hem te vertellen dat ik van studie aan het wisselen was enzo – deels ook omdat ik aan het eind van mijn studiefinanciering gekomen was en de universiteit me een fonds had toegewezen omdat ik om medische redenen studievertraging had opgelopen. Ook dat gesprek ging beter dan het best mogelijke scenario. Hij leidde, als vanzelf, het gesprek en begon over een ander fonds waar ik eigenlijk ook voor in aanmerking kwam en waarmee ik een heel jaar in plaats van een paar maanden gecompenseerd kreeg. Financieel gezien was dat natuurlijk ontzettend goed nieuws, zeker omdat ik dus uiteindelijk ruim 7 jaar ga studeren in plaats van de 5 waarvoor ik stufi zou krijgen.

Meer dan een jaar geleden moest mijn vader naar het ziekenhuis voor een zware en, zeker voor hem, enigszins risicovolle operatie. Ik vond het doodeng, al ben ik met een chronisch zieke vader wel wat ziekenhuisopnamen gewend, en merkte dat ik heel gespannen was in de tijd voor die operatie. Na de operatie had ik mijn vader aan de telefoon, die me vertelde dat het ontzettend goed was gegaan. Vooraf gezien was het idee dat, als alles goed ging, hij er met een stoma en zonder verdere complicaties uit zou komen. Maar het was uiteindelijk zo verrassend goed gegaan dat die stoma niet nodig was. Mijn vader is geen emotioneel persoon, en het was zo bijzonder om de emotie in zijn stem te horen toen hij het vertelde – dat het deze keer eens beter was gegaan dan verwacht, dat hij daar zo gelukkig mee was.

Die momenten zijn me allemaal bijgebleven. Ik geloof dat het kan uitkomen, het best mogelijke scenario – of zelfs iets nog beters, zo goed dat je het je niet eens kan indenken. Jessica Mullen heeft deze worksheet gemaakt vanuit het idee van the law of attraction. Los van of je wel of niet in the law of attraction gelooft of er mee werkt, volgens mij is dit gewoon een fijne oefening die helpt met positief in het leven staan, met het geloof dat alles wel goed komt en dat er mooie dingen voor je in het vooruitzicht liggen. Mocht je meer willen weten over the law of attraction en waarom het fijn is om ermee te werken, op een manier waar ik in ieder geval achter sta, dan verwijs ik je graag naar dit ontzettend goede artikel van the self help hipster.

PS. voel je vrij om in de comments jouw best mogelijke scenario te delen, of het nou voor vandaag of voor over 50 jaar is. Mijne is dat ik over twee weken de vierdaagse met veel plezier uitgelopen heb, al mijn tentamens gehaald heb en dat de voorbereidingen voor mijn project in de VS heel erg goed gaan.

TEDxRadboudU

Standaard

Vorige week donderdag bezocht ik mijn eerste TEDx conferentie: TEDxRadboudU. Het thema was (re)building trust, een thema dat me erg aanspreekt. De TEDx was deel van het lustrum ter ere van de 90e verjaardag van de Radboud Universiteit. Ik moest er een college voor missen, maar dat vond ik mijn eerste TEDx wel waard. Hieronder wat inspirerende momenten/inzichten met een link naar de opname van het betreffende praatje.

De conferentie opende met een (vooraf opgenomen?) welkomstwoord van Desmont Tutu. Wat me hiervan bij is gebleven is wat volgens hem het tegenovergestelde van vertrouwen is: niet wantrouwen maar cynisme. Wantrouwen is alsnog betrokken, terwijl je met cynisme eigenlijk je rug toekeert aan het probleem / de maatschappij. Je gaat er niet serieus op in en dat is volgens Tutu erger dan wantrouwen. Ik vond dit een vrij verrassend statement, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me erin kan vinden.

Door de dag heen spraken er vrij veel mensen met een achtergrond in de psychologie/neuroscience. Superleuk natuurlijk, vind ik! Marc Slors opende met een mooi verhaal over dat je jezelf kwetsbaar maakt door iemand te vertouwen. Het leuke aan dit praatje vond ik dat het echt inging op de psychologie achter vertrouwen, met name in interpersoonlijke relaties. Later vertelde Alan Sanfrey over de rol die schuldgevoel speelt bij het maken van beslissingen – juist belangrijk wanneer iemand anders jou vertrouwt.

Het praatje wat er voor mij tijdens het eerste blok uitsprong was dat van Tazuko van Berkel. Op dat moment besloot ik er pen en papier bij te pakken omdat ik echt, echt, echt wat aantekeningen wilde maken. Ik wilde namelijk onthouden wat ze te zeggen had, en dat gaat beter als je meeschrijft. Zelfs als je de aantekeningen later niet meer terugzoekt onthou je dingen dan beter. Goed, wat was nou zo belangrijk dat ik het niet wilde vergeten? Vrijgevigheid is nooit verspild. Als het al in de materiële zin niets `opbrengt’ is het alsnog goed voor de ziel. Ik was het niet helemaal eens met wat ze daarna zei (iets met dat je dan de betere persoon bent van de twee), maar de boodschap `vrijgevigheid is nooit verspild’ wil ik graag onthouden. Want het is helemaal waar. Van geven word je gelukkig, je maakt de wereld er mooi mee.

Het tweede blok vond ik minder interessant dan het eerste. Veel over politiek, en dat zegt mij eigenlijk heel weinig. Tussendoor kregen we een leuk filmpje te zien over Chinese karakters lezen. Geen idee wat het met vertrouwen te maken had, maar ik vond het interessanter dan sommige van de andere filmpjes die ze ons door de dag heen lieten zien. Sowieso vond ik het wel gek dat we ook filmpjes keken (bijna allemaal van andere TED-conferenties). De afwisseling is wel leuk, maar het is natuurlijk minder leuk dan live-optredens. Weet iemand of dit gebruikelijk is bij TEDx-conferenties?

 

sfeerimpressie

Het leukste praatje in het tweede blok vond ik dat van student Gabriëlle van Geffen. Zij vertelde over haar deelname in een maatjesproject en moedigde mensen aan om eens wat vaker met vreemden te praten – en dan juist mensen die je normaal niet zo snel zou aanspreken. Ik had niet de indruk dat mensen het echt al toepasten in de pauze, maar vond het wel een mooi advies. Ik vond het sowieso ontzettend leuk dat er ook studentsprekers waren.

Tijdens het derde blok vertelde Marc Lewis, inmiddels neurowetenschapper maar voormalig drugsverslaafde, over hoe hij van de drugs af gekomen is.  En, wat ik gaaf vond, hij was de enige spreker die het over self-trust had, wat mij betreft een belangrijk soort vertrouwen. Als er een filmpje is wat ik je zou aanraden om te bekijken dan is het dit praatje. Ik herkende een deel van wat hij vertelde ook: zelfvertrouwen – en zelfliefde – kweken is een van de dingen die mij over mijn overspannenheid heen geholpen heeft.

Een ander opvallend praatje in het derde blok vond ik dat van Roshan Cools. Zij beargumenteerde het nut van fundamenteel onderzoek – juist ook wanneer directe toepassingen niet per se van te voren duidelijk zijn. Het grappige hieraan vind ik dat ik dit al heel vaak gehoord heb, maar dan van theoretische wis- en natuurkundigen. Vergeleken met het veld waar ik vandaan kom lijkt haar onderzoek als cognitive neuroscientist vrij toegepast. Ik vond het ontzettend leuk om erachter te komen dat er dus ook binnen mijn nieuwe vakgebied verschillen bestaan in hoe fundamenteel onderzoek is. Ik verheug me nu al op de colleges haemodynamic methods die ik vanaf volgende week bij haar ga volgen.

In het vierde bok zat het praatje dat ik het mooiste verteld vond. Niek Janssen, studentspreker nota bene, vertelde over de kunst van verhalen vertellen. Hij begon met het verhaal van Orpheus en Euridice. Eerst was ik niet zo geïnteresseerd (ken-ik-al, dacht ik), maar zijn boeiende manier van vertellen zoog me toch mee het verhaal in. Ik moet toegeven dat ik de rode draad van wat hij vervolgens over verhalen vertellen vertelde niet helemaal begreep. `Don’t look back’, maar wat hij daar nou precies mee bedoelde? Misschien iets van leef in het nu, maar je niet te druk om dingen die al gebeurd zijn? Of misschien maak ik dat er gewoon van, zweverige hippie die ik nou eenmaal ben. Los van de inhoud van het praatje: bekijk dit filmpje. Ik weet niet of het op video net zo goed over komt als in het echt, maar volgens mij is deze jongen geboren om op een podium te staan en verhalen te vertellen.

Al met al heb ik een ontzettend leuke dag gehad. Ik ging samen met Michiel en kwam daar onder anderen Suus en Merel tegen. Verder was de toegang gratis en had de universiteit flink uitgepakt met de lunch – heerlijke biologisch appelsap, om maar een voorbeeld te noemen. Wat mij betreft mijn eerste en zeker niet mijn laatste TEDx. Wie weet word ik, later, als ik allerlei interessant onderzoek gedaan heb, ook een keer uitgenodigd om te spreken op een TEDx. Je weet maar nooit :) en ik heb graag vertrouwen in mijn eigen toekomst!

Nadelunch – Veganisme: alleen voor geitenwollensokken?

Standaard

Elise besloot zichzelf uit te dagen en een maand lang twee dagen per week veganistisch te eten. Dat bleek nog best lastig te zijn voor iemand die van te voren nog nooit een veganistische maaltijd op tafel had gezet.

Lees hier het hele artikel.

Oeps. Het is alweer een paar weken geleden dat dit artikel van mij op Nadelunch.com verscheen (en nog langer geleden dat ik deze vegan challenge aanging). Toch leek het me leuk om het hier ook even te delen, veel van de recepten die ik maakte kwamen namelijk van of via jullie!

 

Going abroad!

Standaard

Met betrekking tot de tagline van dit blog (life starts right outside your comfort zone) heb ik gaaf nieuws. Ik ga deze zomer voor 7 weken naar de VS om een onderzoeksproject te doen. Het begon eigenlijk een beetje als een grapje, ik hoorde van een beurs die je aan mijn universiteit kan aanvragen om naar het buitenland te gaan tijdens je master voor onderzoek, en had toevallig voor een veel kleiner onderzoeksproject al contact met een onderzoeker in de VS. Op een gegeven moment zag ik beide emails naast elkaar in mijn inbox staan en bedacht ik me dat ik van het kleine onderzoek misschien wel een iets groter onderzoek kon maken.

Met de gedachte `waarom niet’, en `niet geschoten is altijd mis’ begon ik een beetje plannen te maken. Ik ging eens praten met de mensen van de beurs, vertelde de onderzoeker in de VS over de beurs en polste bij mijn studieadviseur of het erg zou zijn als ik komende september mijn colleges zou missen. Verrassend genoeg bleef het maar goed gaan. Mijn begeleider hier aan de universiteit was enthousiast dat ik het project zoveel groter wilde maken, de onderzoeker uit Indiana – die ik dus alleen kende van een paar keer heen en weer mailen – vond het een gaaf idee en regelde dat ik welkom was in het lab waar zij ook werkt en mijn studieadviseur moedigde het ook aan, omdat extra onderzoekservaring goed voor me zou zijn.

In april had ik het dus ietsje drukker dan normaal. Naast het leren voor de eerste tentamens van mijn nieuwe studie was ik opeens letters of recommendation aan het regelen en een onderzoeksvoorstel aan het schrijven. Super leerzaam allemaal, en dit is dus pas het begin. Ik wil onderzoeker worden, maar heb op het gebied van psycholinguistiek nauwelijks ervaring. Met dit project kan ik dat een beetje inhalen, het is ongeveer even groot als een bachelorstage.

Naast de inhoud van het project is er natuurlijk ook nog de buitenlandervaring. Ik ben nog nooit langer dan 18 dagen weg van huis geweest. Wat dat betreft vind ik 7 weken echt perfect: het is te overzien, het is niet echt heel lang, maar doordat ik daar alleen heen ga en al die weken in dezelfde stad doorbreng krijg ik denk ik wel `het echte leven’ mee. Dit wordt ook de eerste keer dat ik 7 weken fulltime onderzoek doe. Mijn bachelorstage deed verspreid over 8 maanden terwijl ik ook gewoon vakken volgde. Ik ben benieuwd hoe het is om je helemaal te kunnen concentreren op onderzoek.

Ik heb hier al lang geen zweverige verhalen meer geschreven – ik heb uberhaupt weinig geschreven hier – maar heb nog wel een mooie levensles die bij dit hele verhaal hoort. Een van de dingen die ik van Lianne leerde is dat, bij tegenslag, je erop kunt vertrouwen dat er iets nog beters voor je in het vooruitzicht ligt.

Afgelopen maart solliciteerde ik voor een baantje als studentassistent op het Max Planck Instituut voor Psycholinguistiek. Het leek me perfect: ik kon het extra geld goed gebruiken, het leek me leuk werk en het zou me ervaring geven met psycholinguistisch onderzoek en programmeren. Ik kreeg het baantje uiteindelijk niet, omdat ze iemand wilden die minstens twee jaar beschikbaar zou zijn. Voor dit studentassistentschap zou je ook zo’n 5 maanden (!) ingewerkt worden. Ik zou krap twee jaar beschikbaar zijn, dus ik snapte heel goed dat ze liever een bachelorstudent aannamen. Ik had er wel vrede mee dat ik het baantje niet gekregen had – 12 uur in de week leek me ook wel erg veel, en ik was best onzeker of ik wel goed genoeg in programmeren zou zijn.

Waar ik wel erg mee zat was mijn gebrek aan onderzoekservaring in mijn nieuwe vakgebied. Ik wil dolgraag onderzoeker worden, maar heb nog nooit serieus onderzoek gedaan met proefpersonen en dat je dan statistiek moet doen enzo. Natuurlijk gaan dit soort dingen allemaal aan bod komen tijdens mijn masterstage, maar toch maak(te) het me behoorlijk onzeker . Anyway, toen ik het telefoontje met de afwijzing kreeg hield ik in mijn hoofd dat ik afgewezen was omdat er iets op mijn pad zou komen wat beter geschikt voor me was.

Dat was dus ook zo. Ik zou nooit tijd gehad hebben voor een extra project van 15 EC naast mijn master als ik ook nog een baantje had voor 12 uur in de week. Op deze manier kan ik mijn eigen onderzoek doen, over een onderwerp dat me interesseert. Bij het doen van dit onderzoek ga ik vanzelf het programmeren, de proefpersonen en de statistiek tegenkomen. Ik ga naar het buitenland. Daarnaast staat het extra honours-certificaat (de beurs die ik krijg hoort bij het honoursprogramma`Beyond the frontiers’ voor masterstudenten) natuurlijk niet verkeerd op mijn CV. En, wie weet, als we significante resultaten krijgen, gaat het heel heel heel misschien zelfs lukken om een artikel te publiceren over dit onderzoek.

Ik denk dat ik, door in mijn achterhoofd te houden dat er vast een gave mogelijkheid op mijn pad zou komen, de puntjes kon verbinden. Anders had ik de email die studenten over het honoursprogramma vertelt misschien over het hoofd gezien. Hoe dan ook, los van of je in het zweverige gebeuren gelooft, het is gewoon prettig om vertrouwen te hebben in het leven. Een afwijzing accepteren is veel makkelijker als je gelooft dat het uiteindelijk wel goed komt. Ik ben in ieder geval ontzettend dankbaar. Ik mag naar Amerika om mijn project uit te voeren. Wat gaaf, wat ongelofelijk.

Tot deze week had ik zenuwachtige kriebels over het wel of niet krijgen van de beurs. Pas nu de brownies die ik bakte om het goede nieuws te vieren achter de kiezen zijn begint het tot me door te dringen dat ik echt mag gaan, en dat ik dus straks echt 7 weken in het buitenland zit. Dat ligt behoorlijk buiten mijn comfort zone. Ik kijk er ontzettend naar uit en vind het tegelijk doodeng. Ik hoop trouwens vanuit de VS te kunnen bloggen over hoe ik het daar vind – na mijn korte reis naar Warschau deze herfst merkte ik dat ik bloggen over reizen heel erg leuk vind. Mocht ik het daar te druk hebben of geen computer/internet beschikbaar hebben waar ik woon dan kan ik altijd nog achteraf, aan de hand van foto’s, over mijn stay abroad schrijven. Lezen jullie straks mee?

Februari

Standaard

Ik ben dankbaar voor:

  • mijn nieuwe studie, die ook echt zo gaaf is als ik van te voren dacht / hoopte / wenste. En nog iets gaver dan dat, zelfs.
  • Telefoon kwijtraken en de volgende dag terugkrijgen. Ondertussen gewoon relaxt blijven en vertrouwen dat het wel goed komt.
  • Tijl die me helpt met het aanvragen van huurtoeslag, omdat ik formulieren lastig vind.
  • Dat we huurtoeslag krijgen vanaf volgende maand :)
  • Hele middagen studeren in de bieb met vrienden.
  • Dat ik tegenwoordig af en toe vegan eet.
  • Skypen met een vriend die in amerika is – maar toen weer even dichtbij voelde.
  • Een vaasje met bloembolletjes krijgen.
  • Kleine lifehacks ontdekken. Wist je dat wraps heel erg lekker worden als je ze een paar seconden op elke kant op een hete elektrische kookplaat legt?
  • Langere, lichtere dagen.
  • Elke avond, als ik in mijn agenda kijk, verheug ik me op de volgende dag. Ik vind tegenwoordig eigenlijk alles wat ik doe leuk, als ik iets niet leuk vind doe ik het gewoon niet – of maak ik het leuk (schoonmaken etc.).
  • Gekke lieve mooie katjes.

IMG_0846

  • Zelfgebakken pannenkoeken na een – koude – wandeling van 4 uur.
  • Mijn eerste thank you journal volschrijven (en een nieuwe mogen uitzoeken!).
  • Gratis printen bij mijn nieuwe studie – heel fijn met alle artikelen die ik moet lezen.
  • Dat de mensen van mijn nieuwe studie graag studeren op mijn oude faculteit. Win-win situatie, want nu ben ik daar ook weer vaker.
  • Leuke mailtjes krijgen.
  • Fruitsmoothies maken (die smaken naar zomer).
  • Bijna jarig zijn.
  • Pools – Nederlands taaltandem met iemand van mijn nieuwe studie :)
  • Zelf amandelmelk maken.

Proefdiervrije make-up

Standaard

Een tijdje terug, toen ik er achter kwam dat voor make-up nog stees proefdieren gebruikt worden, kwam ik Green Beauty Blog Naoki tegen. Zij heeft twee hele handige lijsten: een met proefdier-vrije merken en een met proefdier-gebruikende merken. Wat fijn dat er zo’n site bestaat! Jaren geleden heb ik ook wel eens op een andere site zo’n lijst gezien, maar die was niet overzichtelijk en er stond weinig uitleg bij. Sophie geeft juist heel veel uitleg bij haar lijst, wat haar criteria zijn bijvoorbeeld, en houdt hem goed up to date. Verder is de niet-dierproefvrij lijst eigenlijk nuttiger dan de wel-dierproefvrij lijst: dan kun je zien wat er nog te verbeteren valt in je eigen badkamerkastje.

Anyway, toen ik die lijsten had gevonden besefte ik me twee dingen.

  1. Veel meer producten dan je zou verwachten worden op dieren getest :( ik kende helaas veel meer merken van de ‘slechte’ lijst dan van de ‘goede’ lijst. Ik gebruik en heb vrijwel geen make-up en gebruik en heb qua verzorgingsproducten alleen de basis. Helaas zijn alle verzorgingsproducten die ik op dit moment gebruik (shampoo enzo) niet dierproefvrij. Een deel van mijn make-up gelukkig wel, maar nog niet alles. Eerlijk gezegd dacht ik tot een paar weken geleden heel naïef dat tegenwoordig in Europa alles dierproefvrij is :( vandaar dat ik hier nooit eerder iets mee gedaan heb. 
  2. Er staan genoeg merken die ik ken op de ‘goede’ lijst om een overstap naar volledig proefdiervrij makkelijk te maken. Verder is het natuurlijk ook leuk om voortaan naar de tuinen en de natuurdrogist te gaan om wat nieuwe merken uit te proberen.

Natuurlijk ga ik nu niet al mijn badkamer in een klap ‘zuiveren’ en al die producten weggooien. Dat is slecht voor het milieu, daar help ik verder niemand mee en mijn portemonnee zit ook niet echt te wachten op het opnieuw moeten kopen van alles wat ik gebruik. Mijn plan is om geleidelijk, product voor product, over te stappen op dierproefvrij. Hoe dan? Heel simpel, als iets op is en ik heb nieuwe nodig dan koop ik het van een ‘goed’ merk. Op die manier is het voor mij heel haalbaar, zowel financieel gezien als qua moeite die het kost om een nieuw product te vinden. Het zou dus goed kunnen dat mijn make-up over twee jaar pas helemaal dierproef-vrij is, aangezien ik dat zo weinig gebruik dat ik ook bijna nooit nieuwe nodig heb.

DSCF0027

Dus, hoe staat het er nu praktisch mee? Vorige week gingen mijn deo en mijn tandpasta op. De enige merken waarvan ik uit mijn hoofd wist dat ze op de goede lijst stonden waren de huismerken van AH en kruidvat, dus daar heb ik nu respectievelijk tandpasta en deo van. Omdat ik dat toch wel een beetje onhandig vond (ik wil graag iets meer keuze hebben) heb ik kaartjes voor in mijn portemonnee gemaakt van de twee lijsten. Nu heb ik het dus altijd bij de hand!

DSCF0030

De hippie-gedachte hierachter, en achter veel van mijn keuzes, is als volgt: je stemt elke dag met je portemonnee. Allemaal leuk en aardig dat ik op GroenLinks stem, maar als ik elke dag niet-biologisch vlees koop etc. dan heeft dat veel meer invloed. Dan is de boodschap die ik uitdraag veel meer dat het milieu en dierenwelzijn met niet genoeg uitmaakt. Supermarkten bieden steeds meer biologische producten aan en worden steeds milieuvriendelijker, en dat komt doordat de klanten steeds meer biologische en vegetarische producten kopen. Vraag en aanbod. Daarom heeft zo’n verandering veel meer en veel directer effect dan eens in de vier jaar een rood hokje aankruisen.

Verder heb ik nog een vraag aan jullie. Kent iemand een fijne, dierproefvrije deo? Ik gebruikte hiervoor de deoroller voor de gevoelige huid van sanex, die vond ik heel erg fijn. Die van de kruidvat is minder fijn. Er zit meer geur aan (ik vind het wel fijn als hij niet echt een geur heeft, alleen maar een beetje creme-achtig ruikt) en hij is toch wat minder fijn voor mijn huid, omdat het niet een soort melk-achtige creme is maar iets doorzichtigs dat iets meer prikt. Ik ben dus op zoek naar een roller voor de gevoelige huid zonder geur van een dierproefvrij merk. Liefst ook zo natuurlijk mogelijk :) maargoed, ik neem aan dat als ik naar de tuinen ga dat ik wel zoiets kan vinden omdat ik dan iets meer keuze heb dan alleen kruidvat-huismerk. Het heeft ook geen haast, ik wil deze eerst opmaken.

Zit er niet veel te veel een waarde-oordeel achter dit blogje? Ik noem de ene lijst ‘goed’ en de andere ‘slecht’. Dat is deels omdat dierproefvrij nogal een awkward, lang woord is (valt het je op dat ik minstens 5 verschillende vormen gebruikt heb van het woord?). Verder heb ik voor mijzelf besloten dat ik niet meer wil bijdragen aan merken die dierproeven doen. Dat voelt voor mij goed, vandaar de ‘goed’. En ja, ‘slecht’ is nou eenmaal het andere woord wat daar bij hoort.

Zoals eigenlijk met al mijn hippie-dingen zie ik dit als een persoonlijke keuze die ieder voor zich mag maken. Ik veroordeel het dus niet als mensen bijvoorbeeld wel vlees eten of wel make-up kopen van merken die dierproeven doen. Mijn eigen lieve vriendje eet nota bene vlees en ik vind dat niet erg. Zie het meer zo: natuurlijk hoop ik met dit soort artikelen mensen aan het denken te zetten over hun keuzes. Natuurlijk vind ik het gaaf als je overstapt van vlees naar minder vaak vlees, of naar alleen maar biologisch vlees, of misschien zelfs naar vegetarisch. Maar wat mij betreft is dit ieders eigen keuze/verantwoordelijkheid en ik zal je er niet minder aardig om vinden.

ps. Hoe zit het eigenlijk met mijn nieuwe studie en dierproef-vrij? Cognitive Neuroscience blijkt helaas een vakgebied te zijn waar nog veel proefdieren gebruikt worden. Het goede nieuws (voor mij) is dat dit vooral in de andere richtingen is, mijn eigen tak (taal) gebruikt vrijwel geen proefdieren. Ik ga dit semester gelijk het vak neurophilosophy volgen, en ik hoop dat daarbij ethiek (met name mbt proefdieren) aan bod komt. Deze week ontmoette ik de andere studenten die ik Februari starten, en van de zes bleek minstens de helft vegetarisch te zijn en bezwaar te hebben tegen proefdieren. Ik ben dus niet de enige bij mijn studie die hier mee bezig is. Verder heb ik wat meer info gevraagd over het neuro-anatomie vak dat ik in de zomer ga volgen. Voor dat vak is het alleen verplicht dat je in mensenhersenen snijdt, maar daar heb ik geen principiële problemen mee. (Ik hoop ook dat mijn maag er geen principiële problemen mee heeft…. bij biologie op de middelbare werd ik vaak misselijk bij snij-practica.)