Going abroad!

Standaard

Met betrekking tot de tagline van dit blog (life starts right outside your comfort zone) heb ik gaaf nieuws. Ik ga deze zomer voor 7 weken naar de VS om een onderzoeksproject te doen. Het begon eigenlijk een beetje als een grapje, ik hoorde van een beurs die je aan mijn universiteit kan aanvragen om naar het buitenland te gaan tijdens je master voor onderzoek, en had toevallig voor een veel kleiner onderzoeksproject al contact met een onderzoeker in de VS. Op een gegeven moment zag ik beide emails naast elkaar in mijn inbox staan en bedacht ik me dat ik van het kleine onderzoek misschien wel een iets groter onderzoek kon maken.

Met de gedachte `waarom niet’, en `niet geschoten is altijd mis’ begon ik een beetje plannen te maken. Ik ging eens praten met de mensen van de beurs, vertelde de onderzoeker in de VS over de beurs en polste bij mijn studieadviseur of het erg zou zijn als ik komende september mijn colleges zou missen. Verrassend genoeg bleef het maar goed gaan. Mijn begeleider hier aan de universiteit was enthousiast dat ik het project zoveel groter wilde maken, de onderzoeker uit Indiana – die ik dus alleen kende van een paar keer heen en weer mailen – vond het een gaaf idee en regelde dat ik welkom was in het lab waar zij ook werkt en mijn studieadviseur moedigde het ook aan, omdat extra onderzoekservaring goed voor me zou zijn.

In april had ik het dus ietsje drukker dan normaal. Naast het leren voor de eerste tentamens van mijn nieuwe studie was ik opeens letters of recommendation aan het regelen en een onderzoeksvoorstel aan het schrijven. Super leerzaam allemaal, en dit is dus pas het begin. Ik wil onderzoeker worden, maar heb op het gebied van psycholinguistiek nauwelijks ervaring. Met dit project kan ik dat een beetje inhalen, het is ongeveer even groot als een bachelorstage.

Naast de inhoud van het project is er natuurlijk ook nog de buitenlandervaring. Ik ben nog nooit langer dan 18 dagen weg van huis geweest. Wat dat betreft vind ik 7 weken echt perfect: het is te overzien, het is niet echt heel lang, maar doordat ik daar alleen heen ga en al die weken in dezelfde stad doorbreng krijg ik denk ik wel `het echte leven’ mee. Dit wordt ook de eerste keer dat ik 7 weken fulltime onderzoek doe. Mijn bachelorstage deed verspreid over 8 maanden terwijl ik ook gewoon vakken volgde. Ik ben benieuwd hoe het is om je helemaal te kunnen concentreren op onderzoek.

Ik heb hier al lang geen zweverige verhalen meer geschreven – ik heb uberhaupt weinig geschreven hier – maar heb nog wel een mooie levensles die bij dit hele verhaal hoort. Een van de dingen die ik van Lianne leerde is dat, bij tegenslag, je erop kunt vertrouwen dat er iets nog beters voor je in het vooruitzicht ligt.

Afgelopen maart solliciteerde ik voor een baantje als studentassistent op het Max Planck Instituut voor Psycholinguistiek. Het leek me perfect: ik kon het extra geld goed gebruiken, het leek me leuk werk en het zou me ervaring geven met psycholinguistisch onderzoek en programmeren. Ik kreeg het baantje uiteindelijk niet, omdat ze iemand wilden die minstens twee jaar beschikbaar zou zijn. Voor dit studentassistentschap zou je ook zo’n 5 maanden (!) ingewerkt worden. Ik zou krap twee jaar beschikbaar zijn, dus ik snapte heel goed dat ze liever een bachelorstudent aannamen. Ik had er wel vrede mee dat ik het baantje niet gekregen had – 12 uur in de week leek me ook wel erg veel, en ik was best onzeker of ik wel goed genoeg in programmeren zou zijn.

Waar ik wel erg mee zat was mijn gebrek aan onderzoekservaring in mijn nieuwe vakgebied. Ik wil dolgraag onderzoeker worden, maar heb nog nooit serieus onderzoek gedaan met proefpersonen en dat je dan statistiek moet doen enzo. Natuurlijk gaan dit soort dingen allemaal aan bod komen tijdens mijn masterstage, maar toch maak(te) het me behoorlijk onzeker . Anyway, toen ik het telefoontje met de afwijzing kreeg hield ik in mijn hoofd dat ik afgewezen was omdat er iets op mijn pad zou komen wat beter geschikt voor me was.

Dat was dus ook zo. Ik zou nooit tijd gehad hebben voor een extra project van 15 EC naast mijn master als ik ook nog een baantje had voor 12 uur in de week. Op deze manier kan ik mijn eigen onderzoek doen, over een onderwerp dat me interesseert. Bij het doen van dit onderzoek ga ik vanzelf het programmeren, de proefpersonen en de statistiek tegenkomen. Ik ga naar het buitenland. Daarnaast staat het extra honours-certificaat (de beurs die ik krijg hoort bij het honoursprogramma`Beyond the frontiers’ voor masterstudenten) natuurlijk niet verkeerd op mijn CV. En, wie weet, als we significante resultaten krijgen, gaat het heel heel heel misschien zelfs lukken om een artikel te publiceren over dit onderzoek.

Ik denk dat ik, door in mijn achterhoofd te houden dat er vast een gave mogelijkheid op mijn pad zou komen, de puntjes kon verbinden. Anders had ik de email die studenten over het honoursprogramma vertelt misschien over het hoofd gezien. Hoe dan ook, los van of je in het zweverige gebeuren gelooft, het is gewoon prettig om vertrouwen te hebben in het leven. Een afwijzing accepteren is veel makkelijker als je gelooft dat het uiteindelijk wel goed komt. Ik ben in ieder geval ontzettend dankbaar. Ik mag naar Amerika om mijn project uit te voeren. Wat gaaf, wat ongelofelijk.

Tot deze week had ik zenuwachtige kriebels over het wel of niet krijgen van de beurs. Pas nu de brownies die ik bakte om het goede nieuws te vieren achter de kiezen zijn begint het tot me door te dringen dat ik echt mag gaan, en dat ik dus straks echt 7 weken in het buitenland zit. Dat ligt behoorlijk buiten mijn comfort zone. Ik kijk er ontzettend naar uit en vind het tegelijk doodeng. Ik hoop trouwens vanuit de VS te kunnen bloggen over hoe ik het daar vind – na mijn korte reis naar Warschau deze herfst merkte ik dat ik bloggen over reizen heel erg leuk vind. Mocht ik het daar te druk hebben of geen computer/internet beschikbaar hebben waar ik woon dan kan ik altijd nog achteraf, aan de hand van foto’s, over mijn stay abroad schrijven. Lezen jullie straks mee?

Advertenties

»

  1. Congratulations, wat een tof nieuws! Leuk ook om te lezen hoe het zo gekomen is (veel inspirerender dan alleen het goede nieuws posten, maar daarom lees ik je blog natuurlijk ook!). 7 weken is idd perfect qua tijdsduur, je krijgt zeker wat mee van de omgeving, don’t worry. :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s