Eat, pray, love

Standaard

Ik ga iets nieuws proberen. Een boekrecensie. Niet helemaal nieuw trouwens, ik heb het al eerder geprobeerd, maar toen lukte het niet. Toen ik dit blog begon dacht ik dat ik hier vrij veel boekrecensies zou plaatsen. Ergens in het begin probeerde ik een keer Game of Thrones te doen, maar dat lukte niet. Daar is trouwens wel de pagina ‘Favorieten‘ uit voortgekomen. Blijkbaar heb ik gewoon niet heel veel meer te zeggen over leesboeken dan een alinea tekst.Voor wie het nog niet gelezen heeft een korte samenvatting, zodat je mijn review ook kunt lezen als je het boek niet gelezen hebt.

Elizabeth Gilbert vertelt in dit boek over een jaar uit haar leven. Ze heeft net een slepende scheiding achter de rug en besluit een jaar in haar eentje te gaan reizen. Eerst gaat ze 4 maanden in Rome wonen om (beter) Italiaans te leren spreken en weer wat meer te leren genieten van het leven (met name ook van Italiaans eten). Daarna gaat ze 4 maanden naar India. Daar staat ze elke dag vroeg op om te bidden, te mediteren en yoga te beoefenen. Ze woont in een Ashram, een soort gemeenschap helemaal op het spirituele gericht. De laatste 4 maanden van het jaar is ze in Bali. Daar wil ze balans vinden tussen het eten (genieten) en het bidden (het spirituele), om het even kort door de bocht te zeggen. Het doel van de reis als geheel is met zichzelf leren leven, gelukkig zijn.

Eat, pray, love

Eat, pray, love is eigenlijk een soort spiri-chicklit. Het leest heel erg makkelijk weg, bijna alsof je een tijdschrift leest. De hoofdstukken (108) zijn meestal maar enkele bladzijden lang. Hoewel dit zorgt dat je het boek snel wegleest en makkelijk oppakt gaat het soms een beetje ten koste van de diepgang. De meeste hoofdstukjes kun je namelijk los van elkaar lezen, en heel veel kun je niet vertellen in die paar bladzijden. Ik vond de wat langere hoofdstukken daardoor vaak ook prettiger om te lezen.

Wat ik cool vond aan dit boek is het concept. Dat ze haar huwelijk en haar werk achter zich laat en gewoon haar eigen ding gaat doen, zomaar in haar eentje rond de wereld reizen. Ze vlucht weg van haar zelfopgelegde gouden handboeien. Dat is trouwens makkelijker gezegd dan gedaan. Voor ze aan haar wereldreis kan beginnen moet ze eerst door een moeilijke scheiding van twee jaar heen. Daar stond ik wel van te kijken. Ze hadden namelijk (gelukkig) niet eens kinderen, dus je zou denken dat scheiden dan best makkelijk is. Van dat stuk kreeg ik (bijna) bindingsangst.

Dat thema, liefde (met bindingsangst), komt ook op het eind van het boek weer terug. Had ik natuurlijk kunnen verwachten, gezien de titel. Toch vond ik het jammer. Tuurlijk, ik gun haar (romantische) liefde, goed bezig enzo, maar ik dacht eigenlijk dat met liefde in de titel een andere liefde werd bedoeld. Liefde voor jezelf, liefde voor het leven, het universum. Spirituele liefde/compassie voor alles wat is. Ze gaat namelijk naar Bali om balans te vinden in haar leven. Met name ook balans tussen genieten (Italië) en spiritualiteit (India).

Op het moment dat de vonk tussen haar en Felipe overslaat verandert ze haar leven in Bali drastisch. Eerst zat ze nog hele middagen bij een oude medicijnman (die haar een paar jaar daarvoor überhaupt op het idee had gebracht naar Bali te komen) op de stoep, daarna komt ze er nauwelijks meer en trekt ze ongeveer bij Felipe in. Als ze een week weggaat met een vriend belt ze hem elke dag. Huh? En dat is binnen twee weken zo gegroeid? Dat is het einde van een spirituele zoektocht naar jezelf? Nou zullen mensen die mij persoonlijk kennen, en mijn huidige relatie hebben zien opbloeien, een beetje verbaasd zijn dat ik over dit stuk in het boek val.

Er zijn natuurlijk veel inspirerende quotes te vinden in dit boek, zoals deze, maar ik vond sommige zinnen zo opvallend dat ik ze nog even heb nagezocht:

 I’m sorry, but I didn’t come all the way to Italy to learn how to say a word like schermo (screen).

It’s like someone invented a city just to suit my specifications, where everyone (even the children, even the taxi drivers, even the actors on the commercials!) speaks this magical language. It’s like the whole society is conspiring to teach me Italian. They’ll even print their newspapers in Italian while I’m here; they don’t mind!

Met name deze twee stukken vond ik nogal verwend. Een beetje egocentrisch. Op zich niets mis mee als je op een zoektocht naar jezelf bent. Aan jezelf denken en (vooral) goed voor jezelf zorgen is het allerbelangrijkste. Dit vond ik alleen wel erg ver gaan. Sowieso komt deze (amerikaanse?) manier van de wereld zien wel vaker terug in haar boek.

Om mee te eindige nog iets dat ik grappig vond: ergens in het boek vertelt iemand haar over het woord van een stad. Het woord van Rome, waar zij op dat moment woont, is volgens diegene SEX (ja, caps lock….). Ik vond het wel een leuke theorie. Ik heb alleen nog steeds niet bedacht wat dan het woord van mijn stad is. Verder heeft elke mens ook een woord. Dat kan per periode in je leven verschillen. Ik ben er eveneens nog niet achter wat mijn woord op  dit moment dan is. Ik hoop LIEFDE, ofzo.  Schijnbaar zul je je ook thuisvoelen in een stad/land als de woorden overeenkomen. Ik denk dat mijn woord wel klopt met dat van mijn stad.

Al met al vond ik het een beetje een oppervlakkig boek. Wel mooi en leuk om te lezen. Het verhaal is bijzonder, en dat maakt het de moeite waard. Je kunt er denk ik ook zeker wijze lessen uit leren, maar als je het puur als spiritueel boek (ipv als leesboek) leest kan dat een beetje tegenvallen.

Wie heeft het ook gelezen? En wat vonden jullie ervan? Ik weet namelijk wel dat het echt een hype was, maar eigenlijk weet ik zo niemand die hem ook gelezen heeft. Deze week ga ik trouwens de dvd kijken. Ben benieuwd!

Update: de film was wel een prima avondje vermaak. Mooie beelden van Italië en Bali. Ik was wel verbaasd over hoe lelijk de ashram in India was. Het enige echt mooie in India (om te zien) vond ik de bruiloft. Wat betreft de acteurs vond ik vooral de rol van Felipe (Javier Bardem) erg sterk gespeeld (of gewoon goed getypecast). Niet echt een knappe man, naar mijn smaak, maar wel perfect voor deze rol. Julia Roberts is natuurlijk altijd leuk om naar te kijken, hoewel ik haar voor deze rol eigenlijk iets te oud vond. Ze is 10 jaar ouder dan het personage dat ze speelt.

Elizabeth (Julia Roberts) en Felipe (Javier Bardem)

Het leuke aan boekverfilmingen vind ik dat je in een paar uur het hele verhaal tot leven ziet komen. Ik vraag me meestal wel af hoe goed de film te volgen is als je het boek niet hebt gelezen. Proberen ze niet een beetje te veel verhaal in korte tijd te proppen? Als je het boek al hebt gelezen maakt dat niet veel uit, dan kun je het verhaal toch wel volgen. Zoals altijd hadden ze wel wat dingen versimpeld/veranderd ten opzichte van het boek, maar dat vond ik niet echt storend. Het meest jammer vond ik dat Elizabeth op het einde nog even heel dramatisch de nieuwe relatie uitmaakt (bindingsangst) maar al snel door een wijze uitspraak van de medicijnman tot inzicht komt en haar vlucht mist om met hem een boottochtje te gaan maken. Ik vond een ander stukje dat ze bedacht hadden voor de film wel echt iets toevoegen: de trektocht met de Australische zoon van Felipe. Ik denk dat dit bedacht was om de tweede hoofdpersoon wat meer achtergrond/verhaal te geven.

Voor mij ging het spirituele (voor zover dat erinzat) van het boek verloren in de film. Nu is het ook wel weer zo dat ik dingen lezend veel beter in me opneem dan kijkend, en veel van de echt goede quotes uit het boek kwamen wel terug in de film. Ik denk dat het voor mij bijna onmogelijk is om uit een film echt veel te halen qua wijsheid. Dat verminderde trouwens het kijkplezier helemaal niet, ik zag het gewoon als een fijne romantische komedie.

Advertenties

»

  1. Oh, ik herken me zo in deze recensie!! Ik vond met name die eerste quote ook echt niet op z’n plaats. Really, je vindt een taal leuk of niet hoor. (en btw, schermo is ook maar een computerscherm, alsof je dat de hele dag loopt te zeggen). Eerlijk gezegd haalde het voor mij een beetje de sprankelende rand om het Italiaans af, terwijl ik hoopte op veel bijzondere toevoegingen. Dat is natuurlijk wel vaker het probleem met boeken, te hoge verwachtingen ;-)

    Overigens vond ik de depressie ook uitermate slepend, zeurderig en lang beschreven, gewoon vermoeiend om zoveel over één persoon te lezen, maar iemand zei me dat dat door de Nederlandse vertaling kwam.

  2. Ik vond het een mooi boek, maar dan kwam vooral omdat het mijn eerste ‘spirituele’ boek was. Ik was daarvoor vooral gewend om chicklits te lezen en daar sluit eat pray love wel goed op aan.
    Ik heb het boek gelezen voordat het zo enorm gehyped werd, dus ik had er ook nog niet zo’n hoge verwachtingen van. Dat scheelt ook wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s