Een vreemde relatie

Standaard

Proloog: de politie

De telefoon ging. Een jonge vrouw was uit haar raam gesprongen of geduwd. Op slag dood, voor zover de getuige het kon inschatten. Identiteit nog niet bekend. Aangezien een moord niet uitgesloten was gingen ze er met twee wagens op af. Met een beetje geluk had de eventuele dader niet de mogelijkheid gehad om ongezien het gebouw uit te vluchten.

Tegen de tijd dat ze bij het flatgebouw aankwamen regende het zachtjes. Een groepje omstanders stond vlak bij de plek van het ongeval geschrokken te praten. Het enige open raam was op de 10e verdieping. Volgens de bewoners woonde de vrouw inderdaad in dat appartement. Een vreemd detail van de situatie was het silhouet bij het raam ernaast, zo te zien van een man die naar beneden stond te kijken. Een buurvrouw, die op dezelfde verdieping woonde, wist te vertellen dat de vrouw alleen woonde en nooit bezoek had. Verschillende bewoners hadden uit hun raam iets zien vallen en waren gelijk naar buiten gegaan. De man had er toen ook al gestaan, maar was niet naar beneden gekomen.

Deel I: zijn verhaal

In het begin dansten ze nog wel eens. Een fijne, langzame rumba. “Come away with me” zong ze zachtjes mee. Verder dan de basis kwamen ze eigenlijk nooit, dat had ze hem nooit geleerd. Hij wist wel dat ze in gedachten bij Nils was, maar heel erg vond hij dat niet. Toen dacht hij nog dat ze hem wel zou vergeten, dat alles wel goed zou komen.

Echt knap was ze niet, maar haar melancholische ogen hadden iets mysterieus, waren op een vreemde manier aantrekkelijk. Wat er precies was gebeurd had ze hem nooit verteld, ze kon er niet goed over praten. Of Nils nou dood was of haar gewoon verlaten had was hem niet duidelijk, maar dat hij nooit terug zou komen in haar leven stond vast. Hijzelf was anders. Ze wist dat hij haar niet zomaar zou verlaten, en daarom hield ze van hem.

Ze gingen nooit samen op vakantie. Ze vond de extra koffer die hij nodig had te duur, maar kon ook niet lang genoeg zonder hem om alleen te gaan. Ze had het wel vaak over Noorwegen, daar had ze goede herinneringen aan. Het verlangen naar vervlogen tijden droop dan van haar stem. Soms voelde hij zich wel schuldig, maar echt zijn schuld was het ook niet, van die koffer.

Hij had haar langzaam zien aftakelen, eenzaam ondanks hem. Ze leek wel een soort troost uit zijn aanwezigheid te halen. Haar vrienden had hij in het begin wel eens ontmoet, toen ze die nog had. De vrolijke kunstenaars uit haar studententijd waren niet echt haar vrienden, het waren de vrienden van het meisje dat ze toen geweest was. Ze kwamen nog een tijdje, maakten zich zorgen om haar, keken hem dan medelijdend aan, maar hij kon zien dat ze het eigenlijk pijnlijk vonden hem in haar leven te zien.

Haar werk van toen ze nog studeerde was overal in het appartement te vinden. Beeldhouwwerken, een enkel schilderij, maar vooral veel miniaturen. Alles wat ze maakte was gedetailleerd en kon bewegen, het was levensecht. De maand voor ze een jaar samen zouden zijn bracht ze veel tijd in haar eentje door in de hobbykamer. Ze wilde niet zeggen wat ze maakte, maar hij nam aan dat het een kado was. Het stemde hem hoopvol, want hij wist dat ze sinds Nils’ dood niets meer gemaakt had.

Die laatste middag was alles hem duidelijk geworden. Ze las hem huilend het briefje voor, inmiddels een jaar oud. Ze vertelde dat ze het briefje nooit aan iemand had laten zien, maar dat dat nu toch niet meer uitmaakte. Hoe verraden ze zich gevoeld had, dat zij – blijkbaar – niet genoeg was voor hem, dat hij zo ongelukkig was dat hij uiteindelijk voor een trein was gesprongen. Dat ze hoopte hem daar terug te vinden, waar ze ook terecht zou komen. Zo open was ze nog nooit tegen hem geweest. Dat ze erop vertrouwde dat hij het zonder haar zou redden, zoals zij het niet zonder Nils had gered. Dat haar afscheidskado aan hem in de hobbykamer stond. Ze had hem een laatste kus gegeven en was uit het raam gesprongen.

Alleen de dode ogen van de pop keken haar na.

Deel II: de politie

Hij was opgelucht dat de zaak nu gesloten kon worden. Het had even een macabere grap geleken, iemand die een vrouw uit het raam duwt en rustig blijft kijken tot hij in de boeien wordt geslagen. Ze hadden van alles verwacht, dat hij ook zou springen of gewapend zou zijn. Dat hij gek was, een psychose had misschien. \’E\’en agent bleef beneden bij het slachtoffer, de rest ging naar boven om de man te confronteren. Ze bonsden op de deur, maar niemand deed open. Uiteindelijk trapten ze de deur in en gingen behoedzaam naar binnen.

De man bij het raam moest gehoord hebben hoe ze de deur intrapten, dus ze verwachtten elk moment een aanval. Vanuit de hal liepen ze langzaam in de richting van de woonkamer. Hij stond daar nog steeds, bij het raam, met zijn rug naar hen toe. De man leek geen wapen in zijn handen te hebben, dus terwijl zijn collega’s de man onder schot hielden liep hij er voorzichtig op af. Het moment dat hij de man omdraaide en een pop aankeek was, op een vreemde manier, een van de engste momenten in zijn tijd bij de politie geweest.

Nadat ze de pop ontdekt hadden doorzochten ze de rest van het appartement zorgvuldig. In een andere kamer vonden ze een zelfde soort pop, die opvallend veel op het slachtoffer leek. Op de tafel lag een briefje dat de zaak nog ingewikkelder maakte. Het was wel degelijk een zelfmoordbrief, maar dan een jaar oud en aan haar gericht. Met ieder nieuw stukje informatie werd het verhaal vreemder. Misschien had een moordenaar de pop als afleidingsmanoeuvre bij het raam neergezet om weg te komen? Maar wat deed de tweede pop dan in de knutselkamer?

Uiteindelijk waren ze er via wat brieven in het appartement achter gekomen dat de vrouw aan de kunstacademie had gestudeerd. Het gesprek met de docenten en een paar studiegenoten van de vrouw had de zaak opgehelderd. De beweegbare pop kwam uit haar afstudeerproject, dat ruw afgebroken werd toen haar vriend een jaar geleden zelfmoord pleegde. Het briefje moest van hem zijn geweest. Ze was vrij snel daarna met de studie gestopt, kon het allemaal niet meer aan. Haar medestudenten hadden de pop daarna nog wel eens gezien. Gekleed in de kleren van haar overleden vriend zat hij op de bank in haar appartementje.

Ze had hen verteld dat ze op reis ging naar Noorwegen, om het verleden een plaats te kunnen geven. Dat was waar ze samen geweest waren, niet lang voor zijn zelfmoord. Niemand had doorgehad dat ze er eigenlijk nog gewoon was, dat ze elke dag alleen op haar kamer zat. Nou ja, alleen, de pop was er al die tijd ook geweest. De andere pop, die op haar leek, herkenden ze niet. Die was nieuw, die moest ze op het einde gemaakt hebben.

Achteraf gezien had ze haar vrienden waarschijnlijk afgestoten omdat ze zich te negatief over de pop uitspraken, dat het ongezond was. Zij waren opgelucht geweest dat ze wegging, een plan had, ze leek veel levendiger wanneer ze het over haar reis had. Eigenlijk hadden ze het ook wel fijn gevonden niet meer uit schuldgevoel bij de depressieve schaduw van hun vroegere vriendin op bezoek te hoeven gaan.

Na dit gesprek sloten ze de zaak. Er waren nooit sporen van inbraak of geweld gevonden die op een misdrijf wezen. Nu de lugubere pop en het zelfmoordbriefje een plaats in het verhaal hadden was zelfmoord logischer dan moord. Zeker omdat ze precies een jaar na de zelfmoord van haar vriend uit het raam was gesprongen. De pop die ze van zichzelf had gemaakt leek een soort boodschap, haar afscheidsbrief aan de wereld.

Het enige dat nu nog besloten moest worden was wat er met de twee poppen moest gebeuren. Op de een of andere manier leek het wreed om ze te scheiden. Het waren gewoon poppen, levensloos, maar toch zo levensecht. Ten slotte besloten ze de poppen aan de kunstacademie te schenken. Dat was ten slotte waar de eerste gemaakt was. Daar waren ze erg blij met de poppen. Het was ten slotte kunst, en een betere poppenmaker dan zij hadden ze nooit gehad.

Epiloog: zijn verhaal

Hij was geschrokken toen ze sprong. Hij had het aan kunnen zien komen, na het gesprek die middag. Eigenlijk wist hij ook wel dat ze zonder Nils niet verder kon leven. Ze was steeds depressiever geworden en nooit over hem heen gekomen. Misschien was het ook maar beter zo. Misschien was ze nu inderdaad bij hem, had ze haar rust gevonden.

Hij was wel heel benieuwd naar het kado. Het was dus niet omdat ze een jaar samen waren, het was een afscheidskado geweest. En, dat was best lullig, nu zij weg was kon hij zelf niet naar de hobbykamer om het te zien. Beneden zag hij mensen naar buiten rennen, kijken of ze nog leefde. Ze wezen naar boven, zagen hem staan. Na een tijdje kwam de politie. Ze gingen met een groepje het gebouw in. Hij hoorde ze de deur intrappen. “Geef je over” riepen ze, maar hij antwoordde niet.

Het was de politie die ze bij elkaar bracht. Op slag vergat hij de rest van de wereld, hij luisterde niet meer naar wat de agenten allemaal zeiden, zag alleen haar nog staan. Wat was ze mooi. Ze paste precies bij hem. Belangrijker nog, hij paste precies bij haar. Was niet langer de mindere, degene die Nils nooit zou kunnen vervangen. Nu waren ze gelijk, hetzelfde. Het was het mooiste kado dat ze hem had kunnen geven.

Na een wat woelig begin van hun relatie, met veel politietussenkomst en verhuizingen van en naar het magazijn, kregen ze uiteindelijk een eigen plekje toegewezen. Samen stonden ze in een mooie glazen kast. Hand in hand, voor eeuwig samen.

Dit is het verhaal wat ik heb ingezonden voor write now. Ik heb er geen prijs voor gekregen, maar volgens mij kwam ik wel terug in het juryrapport: “Veel ambitieuze verhalen in Nijmegen, vaak iets te ambitieus. In een verhaal van 2000 woorden is geen ruimte voor prologen en epilogen” (ze noemde nog een aantal voorbeelden, maar die heb ik niet onthouden). Anyway, ik ben al lang trots dat ik überhaupt mee heb gedaan aan een schrijfwedstrijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s