Vorige week donderdag bezocht ik mijn eerste TEDx conferentie: TEDxRadboudU. Het thema was (re)building trust, een thema dat me erg aanspreekt. De TEDx was deel van het lustrum ter ere van de 90e verjaardag van de Radboud Universiteit. Ik moest er een college voor missen, maar dat vond ik mijn eerste TEDx wel waard. Hieronder wat inspirerende momenten/inzichten met een link naar de opname van het betreffende praatje.
De conferentie opende met een (vooraf opgenomen?) welkomstwoord van Desmont Tutu. Wat me hiervan bij is gebleven is wat volgens hem het tegenovergestelde van vertrouwen is: niet wantrouwen maar cynisme. Wantrouwen is alsnog betrokken, terwijl je met cynisme eigenlijk je rug toekeert aan het probleem / de maatschappij. Je gaat er niet serieus op in en dat is volgens Tutu erger dan wantrouwen. Ik vond dit een vrij verrassend statement, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me erin kan vinden.
Door de dag heen spraken er vrij veel mensen met een achtergrond in de psychologie/neuroscience. Superleuk natuurlijk, vind ik! Marc Slors opende met een mooi verhaal over dat je jezelf kwetsbaar maakt door iemand te vertouwen. Het leuke aan dit praatje vond ik dat het echt inging op de psychologie achter vertrouwen, met name in interpersoonlijke relaties. Later vertelde Alan Sanfrey over de rol die schuldgevoel speelt bij het maken van beslissingen – juist belangrijk wanneer iemand anders jou vertrouwt.
Het praatje wat er voor mij tijdens het eerste blok uitsprong was dat van Tazuko van Berkel. Op dat moment besloot ik er pen en papier bij te pakken omdat ik echt, echt, echt wat aantekeningen wilde maken. Ik wilde namelijk onthouden wat ze te zeggen had, en dat gaat beter als je meeschrijft. Zelfs als je de aantekeningen later niet meer terugzoekt onthou je dingen dan beter. Goed, wat was nou zo belangrijk dat ik het niet wilde vergeten? Vrijgevigheid is nooit verspild. Als het al in de materiële zin niets `opbrengt’ is het alsnog goed voor de ziel. Ik was het niet helemaal eens met wat ze daarna zei (iets met dat je dan de betere persoon bent van de twee), maar de boodschap `vrijgevigheid is nooit verspild’ wil ik graag onthouden. Want het is helemaal waar. Van geven word je gelukkig, je maakt de wereld er mooi mee.
Het tweede blok vond ik minder interessant dan het eerste. Veel over politiek, en dat zegt mij eigenlijk heel weinig. Tussendoor kregen we een leuk filmpje te zien over Chinese karakters lezen. Geen idee wat het met vertrouwen te maken had, maar ik vond het interessanter dan sommige van de andere filmpjes die ze ons door de dag heen lieten zien. Sowieso vond ik het wel gek dat we ook filmpjes keken (bijna allemaal van andere TED-conferenties). De afwisseling is wel leuk, maar het is natuurlijk minder leuk dan live-optredens. Weet iemand of dit gebruikelijk is bij TEDx-conferenties?
sfeerimpressie
Het leukste praatje in het tweede blok vond ik dat van student Gabriëlle van Geffen. Zij vertelde over haar deelname in een maatjesproject en moedigde mensen aan om eens wat vaker met vreemden te praten – en dan juist mensen die je normaal niet zo snel zou aanspreken. Ik had niet de indruk dat mensen het echt al toepasten in de pauze, maar vond het wel een mooi advies. Ik vond het sowieso ontzettend leuk dat er ook studentsprekers waren.
Tijdens het derde blok vertelde Marc Lewis, inmiddels neurowetenschapper maar voormalig drugsverslaafde, over hoe hij van de drugs af gekomen is. En, wat ik gaaf vond, hij was de enige spreker die het over self-trust had, wat mij betreft een belangrijk soort vertrouwen. Als er een filmpje is wat ik je zou aanraden om te bekijken dan is het dit praatje. Ik herkende een deel van wat hij vertelde ook: zelfvertrouwen – en zelfliefde – kweken is een van de dingen die mij over mijn overspannenheid heen geholpen heeft.
Een ander opvallend praatje in het derde blok vond ik dat van Roshan Cools. Zij beargumenteerde het nut van fundamenteel onderzoek – juist ook wanneer directe toepassingen niet per se van te voren duidelijk zijn. Het grappige hieraan vind ik dat ik dit al heel vaak gehoord heb, maar dan van theoretische wis- en natuurkundigen. Vergeleken met het veld waar ik vandaan kom lijkt haar onderzoek als cognitive neuroscientist vrij toegepast. Ik vond het ontzettend leuk om erachter te komen dat er dus ook binnen mijn nieuwe vakgebied verschillen bestaan in hoe fundamenteel onderzoek is. Ik verheug me nu al op de colleges haemodynamic methods die ik vanaf volgende week bij haar ga volgen.
In het vierde bok zat het praatje dat ik het mooiste verteld vond. Niek Janssen, studentspreker nota bene, vertelde over de kunst van verhalen vertellen. Hij begon met het verhaal van Orpheus en Euridice. Eerst was ik niet zo geïnteresseerd (ken-ik-al, dacht ik), maar zijn boeiende manier van vertellen zoog me toch mee het verhaal in. Ik moet toegeven dat ik de rode draad van wat hij vervolgens over verhalen vertellen vertelde niet helemaal begreep. `Don’t look back’, maar wat hij daar nou precies mee bedoelde? Misschien iets van leef in het nu, maar je niet te druk om dingen die al gebeurd zijn? Of misschien maak ik dat er gewoon van, zweverige hippie die ik nou eenmaal ben. Los van de inhoud van het praatje: bekijk dit filmpje. Ik weet niet of het op video net zo goed over komt als in het echt, maar volgens mij is deze jongen geboren om op een podium te staan en verhalen te vertellen.
Al met al heb ik een ontzettend leuke dag gehad. Ik ging samen met Michiel en kwam daar onder anderen Suus en Merel tegen. Verder was de toegang gratis en had de universiteit flink uitgepakt met de lunch – heerlijke biologisch appelsap, om maar een voorbeeld te noemen. Wat mij betreft mijn eerste en zeker niet mijn laatste TEDx. Wie weet word ik, later, als ik allerlei interessant onderzoek gedaan heb, ook een keer uitgenodigd om te spreken op een TEDx. Je weet maar nooit :) en ik heb graag vertrouwen in mijn eigen toekomst!
